بیندیش

۱. از سوپرمارکت اومدم بیرون. یکی از فروشنده ها که شیفتش تموم شده بود (یه پسر حدودا ۱۶ ساله) منتظر بود که پیک آپ بشه. پدرش با یه لکسوس حداقل ۷۰ هزار دلاری اومد سوارش کرد و رفت! یه فروشنده حقوقش حدود ساعتی ۸ دلاره! اگه تو ایران بود، همه میگفتن ای پدر بی رحم. از اون پولت به پسرت بده مجبور نباشه کار کنه.

۲. بانو میگه هم کلاسیاش تو دانشگاه از پدر و مادرشون وام میگرفتن چون وام بدون سود بهشون میدادن!  این بهتر از کسایی بوده که پدر و مادرشون بهشون وام نمیدادن و باید از دولت وام تحصیلی با سود میگرفتن. بعضی از همکلاسی های بانو هم تو آپارتمانی که پدر و مادرشون خریده بودن زندگی میکردن. ولی اجاره دادن یادشون نمیرفته! چه والدین بی رحمی واقعا!!!

۳. عضو کمیته ای بودم که باید دانشجویان برنده بورس دولتی کانادا را انتخاب میکرد. اکثر این دانشجویان برتر سابقه کار در یک فروشگاه یا رستوران را داشتن. بدون استثناء، همه دانشجویان سابقه کار داوطلبانه داشتن. یکی مربی تیم فوتبال بچه های زیر ۱۰ سال محله شون بود. یکی تو بیمارستان کار داوطلبانه میکرد. یکی برای مبارزه با سرطان پول جمع میکرد. یکی safe walk میداد.

۴. نمیدونم ما چرا اینقدر دوست داریم برای خودمون پپسی سیخ بکشیم و فکر کنیم که بهترین و خوش قلب ترین و مهربون ترین و انسان ترین و با دین ترین و باهوش ترین و ایثارگرترین و فهمیده ترین و هنرمندترین قوم دنیاییم (بعضی از این ادعاهامون حتی شعر شده: هنر نزد ایرانیان است و بس). راحتتون کنم، نه فقط بالای لیست نیستیم بلکه احتمالا جایگاهمون به ته لیست نزدیک تره. گاهی انتقاد از خود هم بد نیست. باعث سازندگی میشه.

===============================

پسنوشت:حذف شد..

ارزش یه پست جدید را داشت. اگه یوتوب فیلتره من شرمندم. فایلش را گیر بیارم براتون میذارم. ببینید

این مکالمه بین یه عضو مافیای ایتالیایی (در نیوجرزی آمریکا) و دکتر روانپزشکش به نظرم فوق العاده اومد. برگرفته از The Sopranos.

دکتر: فکر میکنی که تو هم به جهنم میری؟
تونی: نه. جهنم مال آدم های خیلی بده. اونایی که برای لذت آدم های بیگناه را میکشن. یا به بچه ها تجاوز میکنن.
دکتر: تو هم آدم بیگناه کشتی.
تونی: ببین. یه مرزبندی هایی وجود داره که باید بهش احترام گذاشت. وقتی به این مرزبندی ها بی احترامی میشه، جنگ در میگیره. توی جنگ هم سربازها همدیگه را میکشن. هیچکس به یه سرباز به چشم آدمکش نگاه نمیکنه. سرباز را به چشم قهرمان بهش نگاه میکنن.
========================================================

راستی! فرق سرباز با این آدمکش مافیا چیه؟!

توضیح واضحات: این نوشته یه نگاه اغراق آمیزه. یه کاریکاتور. اگر کسی فکر کرده من معتقدم آزادی در ایران و آمریکا مثل هم یا حتی قابل مقایسه هستن، من به عقلش شک میکنم. همونجوری که اون به عقل من شک کرده!!!!  خواستم بگم نقص همه جا هست.
+++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++

 عنوان بهتر شاید "عدم آزادی اندیشه" بود.

ایران مثل یه جلسه سخنرانیه که فقط سخنران بلندگو دستشه و حق حرف زدن داره. اگه کسی هم بخواد یه حرفی بزنه سخنران پشت بلندگو میگه "خانوم اون بچه ات را ساکت کن"...

آمریکا مثل یه جلسه سخنرانیه که هرکی بخواد میتونه یه بلندگو دست بگیره ولی طبیعتا اونی که پولش بیشتره بلندگو قوی تری داره. بعضی از بلندگوها اونقدر قوی ان که هیچ صدای دیگه ای تو صداشون شنیده نمیشه.

نتیجه هر دو سیستم در نهایت یه چیزه. آخرش کسی حرف کس دیگه ای غیر از بلندگو به دست قلدر را نمیشنوه.

از یه نگاه دیگه:
تو ایران کسی حق نداره نظرات خارج از نظرات حکومت را گسترش بده واگرنه چوب دوسر طلا در انتظارشه. تو آمریکا کسی نمتیونه نظرات خارج از نظرات حمایت شده با میدیا را گسترش بده چون موقعیت و پیشرفتش در خطر میوفته. حتی یه آکادمیک. حتی یه رئیس دانشگاه:

مثال اول: رئیس دانشگاه هاروارد حدود ۱۵ ماه پیش مجبور به استعفا شد چون گفته بود "اینکه مردها بیشتر در پستهای کلیدی دنیا بودن و هستن شاید فقط ناشی از نگاه منفی جامعه به زن و توانائی اش نباشه."

مثال دوم: رئیس دانشگاه کلمبیا زیر فشار اینکه چرا احمدی نژاد را دعوت کرده ناچار میشه نظرات تائید نشده دولت مرکزی (مثل دست داشتن دولت ایران تو ناآرامی های عراق و یا ارتباط ایران با القاعده) را به عنوان فکت و با توهین آمیزترین کلمات بگه تا خودش را نجات بده. فکر میکنین ایشون اگه یه زمانی پرویز مشرف را هم دعوت کنه با همین شجاعت بهش توهین کنه؟!!!

مثال سوم: تو ایران هیچ محققی حق نداره بگه همجنس بازها آدمهای عادی ان و باید بهشون اجازه داد با هم زندگی کنن. تو آمریکا هیچ محققی نمیتونه بگه همجنس بازها بیمارن و باید کمکشون کرد درمان شن.

تو ایران اگه از گلیمت پا اونورتر بذاری میری زندان. تو آمریکا بی آینده میشی. به ته قضایا که نگاه کنی میبینی تفاوت ها کمتر از اونیه که ادعا میشه.